Mijn momentjes

Momenten uit mijn leven die ik wil delen

‘Viskoningin’

juni30

Pap is een fervent visser. In het seizoen staat hij iedere morgen om 4 op om zijn hengel langs het kanaat uit te werpen. Slechte slaper als ik ben kom ik geregeld mijn bed uit en bedel ‘Pap, mag ik mee’. Dat mag niet, want ik moet naar school en moet dan uitgerust zijn. Ik vind het maar raar. Ik kan immers toch niet slapen.‘In de vakantie’ belooft hij. De vakantie breekt aan en voorzichtig kijkt hij om 4 uur of ik nog slaap. Nee hoor, natuurlijk ben ik wakker!! ‘Kom maar’ zegt hij zachtjes. Hij heeft er schijnbaar rekening mee gehouden want mijn boterhammetjes zijn al gesmeerd en een flesje melk heeft hij ook ingepakt. Ik zit op de stang van de fiets, de armen van pa beschermend om me heen. Een heel gedoe met hengels en schepnet maar mijn vader kan echt alles!! ‘Je moet wel stil zijn’ waarschuwt hij als we langs de kant van het kanaal zitten. Ja hoor, dat ben ik wel. Ik krijg mijn eigen hengel. Stilletjes genieten we van de opkomende zon. Het is de eerste keer dat ik dat zie, wat mooi!! Ik heb beet maar wat nu? ‘Pap, pap hèllup mich, hè trèktj dur mich in’ (pap, pap help me, hij trekt me erin). Met hulp van pap haal ik flinke ruts (voorn?) op. Pap glundert net zo hard als ik. Trots vertelt hij het hele gezin hoe goed ik vis. Vooral het, ‘Pap, pap hèllup mich, hè trèktj dur mich in’ moet ik zelfs nu na meer dan 40 jaar nog op familiefeestjes horen.

Pap en ik vissen iedere morgen vóór hij aan het werk moet. Overal vertelt hij hoe begaafd ik als visser ben. Aan het formaat van de vissen die ik vang komt ook wel enig visserslatijn te pas. Hij gloeit van trots als hij vertelt. Het einde van de vakantie breekt aan. Op de laatste zaterdag is er ‘koningsvissen’ en ik mag meedoen. Als we aankomen lacht het merendeel van de deelnemers uit. Één meisje en dan ook nog zo’n ukkie!! De wedstrijd begint. Zij aan zij zitten we met zijn allen langs het kanaal. Pap kijkt een beetje zorgelijk. Het is erg warm, normaal vissen we vroeg in de morgen. Zullen ze wel bijten? De jury is opvallend veel bij ons in de buurt. Ze letten op of ik het wel zelf doe, pap mag niet helpen. Al snel heb ik de eerste keer beet. De jury snelt toe om het visje te wegen. Onder de maat is het oordeel maar ik krijg wel 15 punten. Het visje wordt teruggegooid. De volgende vangsten zijn wat flinker. Je krijgt de punten aan de hand van het aantal grammen. Aan het einde van de wedstrijd volgt de uitslag in een café in de buurt van het kanaal. De spanning is te snijden als de voorzitter van de jury het woord neemt om de winnaar bekend te maken. Yeeeeeaaaaahhhh, ik heb gewonnen! Als een echte griet steek ik mijn tong uit naar de jongens. Lekker puh! Ik mag kiezen uit een hele berg jongensspeelgoed en neem een mooie leren voetbal.

Op maandag staat er na het ‘koningsvissen’ ook nog een berichtje in de krant; Kleine pittige 9 jarige enz. Het berichtje wordt thuis, bij familie en buren uitgeknipt. Ik mag het mee naar school nemen. Ik zit op een meisjes school. Veel meisjes weten het al en vormen bewonderend een kring. Als toppunt van de dag mag ik het ook nog voorlezen in de klas. Pap loopt naast zijn schoenen van trots. Over school wordt niet meer gesproken. Als ik wakker ben, mag ik mee gaan vissen. Slechte slaper als ik ben is dat bijna iedere morgen.

Ooorkonde 1967

posted under

Email will not be published

Website example

Your Comment: