Mijn momentjes

Momenten uit mijn leven die ik wil delen

Beestenboel

maart17

Een van mijn broers vindt op een dag een kauw die ligt te piepen langs de weg. Hij neemt hem mee naar huis. Pa zet hem in een doos met in doeken gewikkelde warme kruiken in de keuken want hij is nog bedenkelijk kaal. Al snel is hij gewend en spert zijn snavel wijd open om eten te krijgen. Gelukkig zijn we thuis met veel want het beestje heeft altijd honger. Iedereen die langs hem loopt heeft wel een lekker hapje voor hem, wormen, vliegen maar ook etensresten peuzelt hij lekker op en hij groeit voorspoedig. Ons bastaardhondje Sjors is na de eerste argwanende dagen dol op hem. De liefde blijkt wederzijds want als het kauwtje groot genoeg is om zelf uit de doos te komen wordt het een onafscheidelijk koppel. Het zijn intelligente vogels weet pa. Je kunt ze zelfs leren praten. Dat lijkt ons wel leuk maar ondanks onze verwoede pogingen lukt het niet. Sjors is blijkbaar een betere leermeester want het beestje leert, tot ieders groot vermaak, wel een soort van schor ‘blaffen’. De kauw wordt Jimmie genoemd.

Mijn broertje Henri en ik zijn nog te jong voor school en met zijn vieren trekken we hele dagen samen op. Hoogtepunt van de dag is altijd als de jongens van de landbouwschool langskomen. De school ligt aan het einde van onze straat en de weg langs ons huis is vrijwel de enige manier om er te komen. Een groepje jongens heeft de hatelijke gewoonte om Sjors te pesten. Sjors is dan ook doodsbenauwd voor ze is. Op een dag is het weer zo ver. Sjors wordt met stenen bekogeld en probeert met de staart tussen de benen te vluchten. Dan grijpt één van de jongens verbaasd naar zijn hoofd. Hij wordt aangevallen door Jimmie die schor ‘blaffend’ een duikvlucht uitvoert. De anderen kijken stomverbaasd toe en als Jimmie duikvluchten uit blijft voeren naar het hele stel hollen ze hard weg. Zo gaat het vier keer per dag. De pesters worden op hun weg van en naar school opgewacht door Sjors en Jimmie, de een duikvluchten uitvoerend, de ander, plotseling moedig geworden, hen achtervolgend om ze in de enkels te bijten. Dagelijks rennen ze langs ons huis de schooltassen beschermend boven hun hoofd, uitgelachen door hun schoolgenoten, Henri en mij.

‘Pas maar op jullie’ roepen ze dreigend naar ons van een afstand. Wij zijn echter niet onder de indruk. Op een dag is Jimmie zomaar verdwenen. We hebben hem nooit meer terug gezien. Hij heeft vast een vrouwtje gevonden en woont nu met haar in een mooi nest, proberen onze ouders ons te troosten. Één troost hebben we; Sjors wordt nooit meer gepest. Als de pesters langskomen en Sjors zien kijken ze nog steeds een beetje benauwd naar boven of er misschien toch een onverhoedse aanval uit de lucht komt.

sjors

Helaas geen foto van Sjimmie. Wel van Sjors. Links sta ik, mijn broertje Henri, zusje Margo en achter ons mijn broer Harrie.

Ben je een echte dierenvriend en overweeg je een ‘gratis kitten’ kijk dan eerst op www.stichtingkatimo.nl

Email will not be published

Website example

Your Comment: