Mijn momentjes

Momenten uit mijn leven die ik wil delen

Wat een meisje

maart13

Ik ben echt een stout kind en mijn moeder heeft haar handen vol aan mij. Poppen zijn aan mij niet besteed; ik haal ze hooguit uit elkaar om te zien hoe ze er aan de binnenkant uitzien. Mijn één jaar oudere zus houdt haar poppen angstvallig bij mij uit de buurt. Zij is een echt poppenmoedertje en kan uren met haar vriendinnen en haar poppen spelen. Van de Sint krijg ik een echte schildpadpop; een grote investering in het gezin als het onze. Dit omdat deze pop de naam heeft onverwoestbaar te zijn. Mogelijk inspireert zij mij tot meer meisjesachtig gedrag.

Ik ben hevig teleurgesteld, want ik had gehoopt op een trein of blokken om te bouwen. Het hele gedoe met jongens en meisjes speelgoed snap ik echt niet. Met mijn hevig gehate pop vertrek ik naar buiten. Alle vriendjes en vriendinnetjes pronken met de gekregen cadeautjes. De jongens waar ik altijd mee speel halen minachtend hun schouders op. Een pop, wat moet je daar nou mee. Ze hebben geen interesse. Ik ben stikjaloers op hun speelgoed; ballen, blokken, auto’s. Precies wat ík zou willen. De pop wordt achteloos aan de kant gegooid voor een partijtje voetbal.

Als we uitgespeeld zijn plaagt Jan me weer met mijn pop. Jan is mijn allerbeste vriend en we hebben afgesproken dat we later trouwen. Snibbig antwoord ik dat dit toevallig wel een heel speciale pop is, want ze kan niet stuk. Nu is het interesse van de jongens gewekt. Een pop die niet stuk kan daar moet je toch wat mee. We gooien haar eerst om beurten zo hard mogelijk tegen de grond. Inderdaad, geen krasje of deukje. We gebruiken de pop als voetbal en daarna springen we zo hard mogelijk op haar, het haalt niets uit; die stomme pop lijkt echt onverwoestbaar. De jongens verliezen hun interesse en willen voetballen. ‘Ga jij maar lekker met je pop spelen’, zeggen ze.

Verdrietig sta ik aan de kant. Mistroostig zie ik hoe de buurman zich voorbereidt voor zijn ritueel; vertrekken met zijn auto. Hij is een van de weinigen in onze buurt die een auto heeft. Hij loopt altijd een aantal keren op en neer om nog wat vergeten dingen te halen. Mogelijk om er zo van verzekerd te zijn dat zoveel mogelijk mensen hem zien vertrekken, want zijn auto is zijn trots. Als hij weer naar binnen gaat, krijg ik een idee. Die pop is immers onverwoestbaar. Snel leg ik haar voor de achterwielen van de auto.

Jan heeft het gezien en komt bij me staan. De rest van de jongens volgt al snel. Buurman komt weer buiten en bekijkt ons met enige achterdocht. Hij bekijkt zijn auto van alle kanten maar als hij ziet dat we niet weer een rotgeintje hebben uitgehaald, stapt hij in. Vol spanning wachten we af. Mogelijk stapt buurman weer uit en ziet de pop alsnog? Gelukkig start hij en rijdt weg.

Nieuwsgierig gaan we kijken. De pop is gesneuveld. Haar lijfje is helemaal platgereden en gebarsten. Ze is onherstelbaar beschadigd. We juichen luid. ‘Wat zullen ze boos op je zijn’, zegt Jan lachend. Oeps, daar heb ik niet aan gedacht. Stil sluip ik het huis in en leg de pop in bed onder de dekens. Daar wordt ze de volgende dag met bed opmaken door mam ontdekt. Natuurlijk is ze boos maar ik heb nooit meer een pop gekregen.

Email will not be published

Website example

Your Comment: