Mijn momentjes

Momenten uit mijn leven die ik wil delen

Eng Halloweenfeestje

november29

Op de terugweg vanuit België naar huis moet ik nog in Molenbeersel (België) zijn. Op zich geen probleem want ik zet na mijn stop de navigatie gewoon op thuis en karren maar. Ter ere van Halloween op de radio een lekker spooky liedje (Jeanny van Falco). In gedachten zie ik die enge clip voor me. De navigatie stuurt me naar het (denk ik) niemandsland tussen België en Nederland. Bos weggetjes waarop net één auto past en je hoopt dat er geen tegenligger komt. Met enige fantasie kun je de weg net verharde weg noemen. Nergens verlichting behalve mijn koplampen. Tussen de bomen is het nevelig en het ziet er ietwat spookachtig uit. Net als ik bedenk hoe blij ik ben met mijn navigatie, valt mijn radio weg en geeft mijn navigatie ‘geen signaal beschikbaar’ aan. Ik stop en denk wat nu? Ik heb geen andere keuze dan langzaam doorrijden met mijn grote licht aan. Ik kies alles wat op ietwat verharde weg lijkt. De nevel wordt erger en Jeanny spookt nog door mijn hoofd. Maak jezelf niet gek zeg ik hardop en moedig rijd ik door. Na een tijd die uren lijkt zie ik straat verlichting. Ik ben weer in de bewoonde wereld. Mijn navigatie en radio werken weer en ik merk dat ik ondanks de kilte zweetdruppeltjes op mijn neus heb. Foei geen leuke ervaring maar nu moet er toch wel een beetje om lachen ‪

Gezellig! Wat gaan we volgende week samen doen?

november27

Weer eens haastig naar een afspraak want zoals zo vaak ben ik te laat. Natuurlijk zit het verkeer tegen en moet ik mijn auto zowat in Tokio parkeren. Dus rennend naar de Parkinson Dagbehandeling waar ik moet zijn voor een Multi Disciplinair Overleg. Hijgend en puffend kom ik binnen en wordt met een verbaasd: ‘Ben je er al?’ verwelkomt. Sorry dat ik zo laat ben en iedereen kijkt me verbaasd aan. Ik ben niet te laat maar een uur te vroeg!!!!! Tja, dan ga ik maar eens naar mijn eigen patiënten kijken die zo meteen aan de Parkinson gym beginnen. Gezellig even met iedereen gekletst voor ze beginnen maar dan moet iedereen aan het werk. Blijven kijken is zo stom dus spontaan besluit ik ook mee te doen. Viel nog tegen met dat strakke rokje aan maar iedereen vindt het wel leuk. Als ik moet vertrekken zegt een van mijn patiënten: ‘Thea, vorige week hebben we samen de Salsa gedanst, vandaag samen gegymd, wat gaan we volgende week doen?’