Mijn momentjes

Momenten uit mijn leven die ik wil delen

Zoervleisj

mei18

Als echte Limbo hou ik van veel en lekker koken. Van huis uit ken ik een aantal streekgerechten waar mijn man en kinderen dol op zijn. Net als mijn moeder kook ik altijd royaal; er kunnen immers onverwacht gasten mee eten. Met twee opgroeiende tieners gebeurt dat geregeld maar ook manlief brengt soms onverwachte gasten mee. Als fulltime werkende moeder heb ik echter een paar problemen: De gerechten zijn tijdrovend en mijn opgroeiende jeugd wil na het uitgaan wel eens de pannen met eten voor de volgende dag gedeeltelijk maar geregeld helemaal leegeten. Ons huis is zeer populair, zeker als het gratis eten betreft. Op een dag is het weer zover; man en kinderen hebben zin in Zoervleisj, in de rest van Nederland mogelijk bekend als zuurvlees. Omdat ik vrij ben geen probleem; terwijl ik de maaltijd van die dag kook, staat het Zoervleisj ondertussen gezellig een paar uur te pruttelen. Morgen (zaterdag) moet ik tot 17.00 uur werken en het is wel handig alsik het vlees alleen maar hoef op te warmen, frietjes te bakken en een salade te maken. Ik sta nog te bedenken waar ik de grote pan met vlees nu eens zal verstoppen; tot nu toe lukt het mijn jeugd altijd om alles wat eetbaar is te vinden.

Dan krijg ik een briljant idee; mijn vriendin woont maar 2 huizen verder en haar kinderen zijn nog maar ukkies, dus ’s nachts niet op voedseljacht. Met de pan loop ik naar haar toe en leg het uit. Geen probleem, in haar koelkast in de garage vindt mijn jeugd het never nooit. Zoervleisj gered en ik opgelucht; morgen snel klaar met koken. De volgende dag kom ik thuis van het werk. Mijn vriendin komt meteen het Zoervleisj brengen; althans dat denk ik. Niets is echter minder waar. Zij was de avond ervoor niet lekker en ging vroeg naar bed. De kaartclub van haar man kwam en had na de nodige biertjes honger. Manlief keek in de koelkast in de garage wat er nog op voorraad was. Wow een pan Zoervleisj, overheerlijk met frietjes. Het smaakte geweldig en er was niets meer over. Wij hebben die avond frietjes met een gebakken ei gegeten. Ook lekker al smaakt frietjes met Zoervleisj beter.

001

Nu mag het een paar uur pruttelen

posted under Vrienden | 2 Comments »

Snoebel

mei15

100_1315 - kopie

Ik ben Snoebel en woon in Venlo. Ik heb twee mensen, Carel en Thea, waar ik voor zorg en ze mogen in mijn huis wonen. Op de foto zie je hoe zorgzaam ik ben. Wat zou Carel zonder mij moeten. Ik ben een hele speciale raskat, Katimo Ras. Echte speciaaltjes die onder je velletje kruipen. Mijn broertjes, zus Sieske en ik zijn toen we 4 weken oud waren weggegooid door domme mensen. Zomaar langs de kant van de weg om dood te gaan. Gelukkig zijn we door Katimo gevonden en naar een opvanggezin gebracht waar we heel goed verzorgd zijn. Jammer dat we een nare Virusinfectie kregen. Mijn broertjes zijn overleden, Sieske is goed gezond en ik heb wat Neurologische probleempjes. Ik ren scheef en zie er dan uit als een Disney figuurtje in een tekenfilm. Ik val geregeld om als ik ren en als je me wil aaien moet ik eerst gaan liggen anders val ik ook om. Toen Carel en Thea ons ophaalden bij dat lieve gastgezin, wilde Carel eigenlijk alleen Sieske. Ik was meteen verliefd en bleef hem met grote ogen aankijken, vragend: ‘Zie je niet hoe goed ik voor je zal zorgen?’ Ja, natuurlijk zag hij dat.

Ik ben heel slim. Als je achter de kast tegen de la duwt, gaat deze open en kun je aan de voorkant alle snoepjes jatten. Een hond die achter langs de tuin komt, moet ook voor langs komen, dus als ik hem achter niet meer zie, ren ik naar het raam voor om te zien of hij ook daar langs komt. Altijd prijs. Soms doe ik ook wel eens dom en ga naar buiten terwijl dat niet mag. Ik ben dan een beetje brutaal en ga gewoon overal naar binnen of loop ergens in waar ik word opgesloten. Dat is net één keer teveel gebeurd. Ik ben 3 dagen en nachten weggeweest maar kan niet goed uitleggen wat er is gebeurd. Gelukkig lukte het me om weer thuis te komen. Ik word hierna echter steeds zieker. Thea ziet het en gaat steeds met me naar de dierenarts. Ze zegt dat er iets mis is met mijn hart of longen maar ze wordt niet geloofd. In zo’n grote praktijk steeds weer een andere dierenarts en al zijn ze lief tegen mij, sommigen zijn niet aardig tegen haar. Volgens die onaardigen is ze zelf ziek en lijdt ze aan ‘beroepsdeformatie.’ Pas als het echt heel slecht gaat worden er eindelijk foto’s gemaakt. In mijn buik zit alleen nog een klein stukje darm. Mijn maag en mijn darmen zitten door een breuk in mijn middenrif in mijn borstkas en verdringen mijn hart en mijn longen. Opereren hier in Venlo kan niet want ik moet aan de beademing.

DSC00051
Lieve dokter in Wageningen

De volgende dag gaan we naar Wageningen. Daar is een hele lieve dokter en zij zegt dat het best een grote operatie wordt. Doe dan maar meteen zeg ik. Dat gaat niet want er is pas op dinsdag een operatieplekje vrij. We zijn allemaal niet blij, ook de lieve dokter niet. Ik weet dat ik erg ziek ben maar ik ben een dappere meid en sla me er wel doorheen. Maar het gaat steeds slechter. Thea belt weer met de praktijk en gelukkig heeft dokter Hans dienst. Die gaat meteen aan de slag. Hij gaat een operatieplekje zoeken. Ik moet nuchter blijven want in Nederland of België moet er toch iemand bereid zijn om in het weekend een noodgeval te opereren. Nu moeten mijn mensen even voor mij zorgen en dat doen ze goed. Een hele lieve groep mensen die zich ‘pleintje’ noemen zenden zelfs licht en positieve energie naar mij en het lijkt verlichting te brengen. Zondagmorgen zijn we dus voor dag en ontij gepoetst en gestreken. Helaas heeft dokter hans slecht nieuws: In België en Nederland is niemand bereidt om in het weekend een ernstig zieke kat te opereren. Hij spreekt af dat ik tot dinsdag alleen maar met water verdunde katjesmelk mag drinken. Voor mij geen probleem want honger heb ik niet meer.

Eindelijk dinsdag. Vandaag wordt ik geopereerd. Van mij mag het want ik maak me zorgen om mijn mensen. Carel’s grijze haar lijkt wat grijzer geworden. Dat mag niet. Kom op jongens, ik ga ervoor want binnenkort zorg ik weer voor jullie. Van Wageningen kan ik jullie niet veel vertellen. Ik ben in een vloek en een zucht (2 dagen) weer thuis. Nu zorg ik weer voor mijn mensen, kijk maar naar de beginfoto dan zie je hoe hard ze me nodig hebben. Ik ben Snoebel een bijzondere en speciale poes en al lijkt het soms dat ik me eng gedraag tegen opvangkittens en logeerkatten, in wezen ben ik superlief.

Carel en Snoebel
HIER WAAK IK!!!!

Wil jij ook zo’bijzondere raskat? Kijk dan op www.stichtingkatimo.nl

Wil je meer lezen over mij en mijn operatie en hoe het verder ging?
Kijk dan op http://www.mijnmomentjesthea.nl/wordpress0010/?cat=15www.mijnmomentjesthea.nl/wordpress0010/?cat=15

Alle dagen zijn een feestje

mei12

100_0484 - kopie

Mijn naam is Sieske.

Ik ben een poes en woon in Venlo samen met mijn zus Snoebel en mijn ehhhh, laat ik hem maar (stief) broer noemen, Raffie. Wij zijn alle drie heel speciale raskatten: Het Katimo ras. Samen met mijn zusje Snoebel ben ik via Stichting Katimo geadopteerd. www.stichtingkatimo.nl We zijn gevonden toen we 4 weken waren, weggegooid langs de kant van de weg om dood te gaan. Onze 2 broertjes hebben het niet overleefd en ook ik ben als kitten erg ziek geweest maar nu ben ik kerngezond. Ergens in juli wordt ik 5 jaar. Eigenlijk voel me ik me iedere dag jarig dus maak ik van iedere dag een feestje.

Ik begin te kwebbelen zodra ik mijn ogen open maak en ben altijd goed gehumeurd. Tussen mijn schoonheidsslaapjes door heb ik het errug druk. Het liefst draaf door het huis als een jong veulen. Ondertussen kijk ik goed of er ergens iets staat waar ik mee kan spelen. Ik kan er niets aan doen dat er geregeld wat kapot gaat. Dat is de schuld van mijn mensen; zij zetten het zo neer dat het wel erg verleidelijk is om er niet mee te spelen en soms valt het dan zomaar kapot.
100_1367

Echt het viel zomaar vanzelf hoor!!!!

Raffie is ook wel te porren voor een feestje maar Snoebel doet alleen mee als ze haar gekke 5 minuten heeft. Ik hou het meer op 3 dolle dagen of moet ik zeggen 5 dolle jaren? Daarom vind ik het leuk als er opvangkittens zijn. Die houden ook van rennen en spelen. Samen met hen beleef ik dan gouden tijden. Wij zijn vaker gastgezin voor Stichting Katimo geweest maar nu is het vrouwtjesmens ziek. Hopelijk kunnen er snel weer nieuwe kittens komen.

Mijn grootste hobby is eten. Zodra ik iemand in de keuken hoor ben ik er als de kippen bij. Alles wat maar even onbewaakt staat eet ik op maar ik maak ook geregeld de bakjes van Snoebel en Raffie leeg. Ik hoor u denken: ‘Hoe kan dat, zo’n rank en slank katje’. Omdat ik zo actief ben werk ik immers de hele dag aan mijn figuur. Ik ben ook dol op mensen. Als er bezoek komt gaat Snoebel eerst kijken of ze aardig zijn daarna kom ik pas en als ík eenmaal begin te knuffelen weet ik van geen ophouden. Wij mogen niet uit de tuin maar ik weet als geen ander te ontsnappen. Bij slecht weer ben ik in no time weer thuis maar als het mooi weer is zet ik de bloemetjes buiten. Dan blijf ik gewoon 1 of 2 nachten weg tot ik genoeg heb van de muizen en konijntjes en weer trek heb in brokjes en nat voer. Tja en dan kan ik best lang slapen want buiten moet ik hard werken. U merkt het wel, ik kwebbel heel wat af de hele dag. Ik moet me nu echter excuseren. Het vrouwtje staat klaar met de kam. Dat vind ik nóg leuker dan ondeugend zijn; een schoonheidsbehandeling. Mijn zwarte velletje moet immers mooi en glanzend blijven.

100_1415

Sieske betekent in ons dialect schatje. Dat ik een schatje ben hoef ik jullie natuurlijk niet te vertellen want dat zien jullie wel 😉

Wil je ook zo’n speciale raskat? Kijk dan op de website van Stichting Katimo:
www.stichtingkatimo.nl

Kussen na je 30e

mei9

Ze is mijn collega, 21 jaar en ze gaat binnenkort trouwen. Iedere dienst die we samen draaien heeft maar één onderwerp: Het aanstaande huwelijk. Ik ben 35 jaar en ondanks het leeftijdsverschil klikt het. Leuk dat ze ook steeds wil weten wat ik deed en wat ik voelde. Op een avond zegt ze me: ‘Niet boos op me worden maar ik vind het zo goor als mensen van boven de 30 jaar kussen, om over de rest maar niet te spreken.’ Even ben ik verbijsterd maar dan schiet ik hartelijk in de lach. ‘We spreken elkaar vast nog daarover Maureen.’ We zijn allemaal uitgenodigd op de bruiloft en het is een knalfeest waar ik me prima amuseer.

Jaren later ben ik Unithoofd op de Kraamafdeling. Het is druk en er zijn zieken. Ik ben nooit te beroerd om de handen uit de mouwen te steken en help dus mee op de afdeling. Bij de overdracht door de nachtdienst laat een naam een belletje rinkelen in mijn achterhoofd. Zou het? Nee vast niet. Die kamer is echter voor mij besluit ik. Inderdaad als ik de kamer oploop ligt daar de bewuste collega Maureen. Nee ze is niet onder de 30 jaar maar 31 jaar en bevallen van haar 2e dochter. Ik verzorg haar maar zeg niets over haar uitspraak voor ze trouwde. Ze begint er echter zelf over. ‘ Wat was ik onnozel, Thea’ zegt ze. Nu kan ik het niet laten om toch te zeggen: ‘Ik heb je gezegd dat we elkaar nog zouden spreken daarover Maureen.’ Nu moeten we er allebei hartelijk om lachen.

Snoeibeleid

mei3

Ieder jaar worden, ondanks de belofte aan ons dat alleen het hoognodige wordt gesnoeid, in het park rond ons huis rigoureus bomen en struiken omgezaagd. Op ons commentaar dat het wel erg kaal wordt en wij onze mooie natuur en privacy kwijtraken krijgen wij te horen dat het wel weer aan zal groeien. Er groeit inderdaad wat aan; meters hoge brandnetels. Nadat wij deze zelf verwijderd hebben en ook hierover een klacht hebben ingediend wordt er inderdaad onderhoud gepleegd.

Er wordt geschoffeld en al het ‘onkruid’ verwijderd. Dit zijn de door mij ingezaaide wilde bloemen waarvan ik het zaad tijdens mijn wandelingen door de Wassum (het park) heb verzameld. Om de inmiddels weer hoog opgeschoten brandnetels wordt zorgvuldig heen geschoffeld. Ik heb bewust alleen bloemen ingezaaid die hier al voorkomen. Ik begrijp dat in een biotoop de brandnetels beslist een plaats moeten hebben maar de laatste jaren zijn ze de hoofdbegroeiing van het mooie park geworden. Ik was heel blij met de schaapskudde die zou zorgen voor de verspreiding van zaden van bloemen en kruiden. Zij hadden echter geen trek om de grote hoeveelheid brandnetels te verorberen.

Ik vraag bij de gemeente of ik de strook grond naast mijn huis mag adopteren en zelf onderhouden. Dat kan in de gemeente Venlo dus niet. Zonder verdere argumenten wordt mijn verzoek afgewezen. Op mijn mail met de argumenten waarom ik dit wil krijg ik geen antwoord. Het schoffel en snoeibeleid van de gemeente Venlo blijft voor mij een groot raadsel.

Al jaren kom ik thuis van mijn werk en jawel hoor, ze zijn weer geweest. Het stukje grond naast mijn huis is weer zorgvuldig ontdaan van bloeiend onkruid zoals klaproosjes en korenbloemen. Een blik is voldoende om te zien dat er weer om de brandnetels is heen geschoffeld. Ons eens zo mooie park wordt er nu echt door overwoekerd. Het wandelen wordt nagenoeg onmogelijk; Dat gaat alleen nog met hoge schoenen en een dikke spijkerbroek aan. De schapen die voor een natuurlijke begroeiing moeten zorgen zijn ondertussen weggesaneerd. Ik kan het ze niet kwalijk nemen dat ook zij met een grote boog om het brandnetel oerwoud heen liepen en smakelijkere hapjes zochten.

We wonen hier inmiddels 8 jaar. Ik ben alweer een brief aan het maken om het stuk grond naast mijn huis te adopteren. Wie weet komt hij mogelijk toch eens terecht bij iemand met begrip voor mijn standpunt.

100_1668

Ik mis ze echt. Samen met mijn overburen zijn wij een van de weinigen die echt van ‘overlast’ zouden kunnen spreken omdat ze volgens de herders nergens zo dicht bij de huizen kwamen als bij ons. Wij vonden het prachtig. Helaas dachten velen in de woonwijk er anders over.