Mijn momentjes

Momenten uit mijn leven die ik wil delen

Hij kwam, zag en overwon

april29

Al voor mijn vakantie zie ik zijn foto’s. Ze zijn op mijn netvlies gebrand. Hoe heeft dit zo ver kunnen komen. Een kater van 8 jaar zwaar verwaarloosd en uitgemergeld. Hij zit bij Katimo.(www.stichtingkatimo.nl ) Het huis waar hij woonde is afgebrand. Al wat er over is, is één kamer. Daar worden ze met zijn drieën opgesloten. Heel af en toe komt er iemand wat te eten geven. Vaker niet dan wel. Tot buurtbewoners het eindelijk gedaan krijgen dat de politie het ‘huis’ openbreekt en de 3 katten worden gered. Zijn naam is Brutus, een naam die helemaal niet bij hem past en hij wordt omgedoopt tot Bikkel. Want als je dit overleeft ben je een Bikkel.

Bikkel bij Katimo
Bikkel de eerste dag bij Katimo in de opvang. Hij weegt nog maar 2 kilo in plaats van de ongeveer 7 kilo die hij zou moeten wegen. Een deel van zijn lijf is zo goed als kaal.

Het laat me niet los. Na het overlijden van Funs is er plaats voor een kater bij mij eigen twee meiden. Geen kitten, want Snoebel is toch wel dominant. Tijdens onze vakantie hebben we er hele gesprekken over. Carel is niet enthousiast. Hij vindt onze twee meiden samen met tijdelijke opvangers wel genoeg. Je kunt dit niet afdwingen, het moet vanuit je hart komen maar het laat me niet los. Weer thuis bekijk ik de foto’s van Bikkel. Hij is al goed bijgekomen maar nog steeds te mager. Zijn vacht al deels terug. Hij is lief en sociaal met andere katten maar ook met mensen. Ongelofelijk dat hij zijn vertrouwen in de mensen niet is verloren. Carel en ik hebben het er samen nog eens over. Hij kijkt ook naar de foto’s en besluit dat Bikkel een kans moet krijgen op voorwaarde dat het goed moet gaan met onze eigen meiden. Dat vind ik zelf ook, want zij hebben de oudste rechten. Ik haal Bikkel op bij Katimo. Daar in de groep is hij heel sociaal; hopelijk gaat dat bij mij thuis ook zo. Binnen een uur na aankomst loopt Bikkel het huis te verkennen. Juulke en Wieske, de opvangkittens, zijn meteen weg van deze vriendelijke kerel.

Sieske en Bikkel schrikken
Bij hun eerste ontmoeting schrikken Sieske en Bikkel even van elkaar maar het ijs is al snel gebroken. Ook Sieske bezwijkt voor de charmes van Bikkel en al snel geeft ze kusjes.

Snoebel doet of ze hem niet ziet
En Snoebel? Snoebel negeert hem gewoon. Ze kijkt strak langs hem heen en doet net of hij er niet is. ‘Als ik doe of je er niet bent, ben je er ook niet’ lijkt ze te denken. Dat houdt ze een aantal dagen vol maar dan valt ook zij voor zijn charmes.

eten verbroederd
Al snel zit iedereen gezamenlijk te eten. Niets verbroedert zo snel als een lekkere maaltijd. Voorlopig moet Bikkel nog 6 keer per dag een kleine portie extra eten want grote maaltijden verdraagt hij nog niet. In no time zit hij met Carel te kroelen. Dat wordt dus als Carel thuis is vaste prik. Bikkel ligt na het eten bij hem op schoot gevolgd door de rest van het kattenspul. Naar buiten de tuin in vindt Bikkel maar niets. Hij heeft als Carel er niet is een favoriet ander plekje. De rugleuning van het bankstel, liefst als het zonnetje erop schijnt.
lievelingsplekje Bikkel

Bikkel hoort hier gewoon. Hij gedraagt zich nooit dominant maar net als wij zijn alle katten dol op hem. Juulke en Wieske hebben hun gouden mandje en er komen weer nieuwe opvangers. Wilde kittens, 4 deze keer. Bikkel is altijd de eerste die de opvangkittens op hun gemak stelt. Een kitten heeft zijn speciale aandacht, het schuwste Raffie. Raffie is bang voor alles en iedereen. Hij komt om te eten maar is en blijft schichtig. Maar waar Bikkel is, is Raffie ook. Ze zijn onafscheidelijk. De kittens worden geplaatst. Raffie ook maar hij wil bij zijn ‘gouden mandje’ niet eten, drinken en heeft zich verstopt op een onbereikbare plek een loodzware bank. Raffie wordt terug naar huis gehaald. Hij was al slank maar nu is hij bijna uitgemergeld. Bij thuiskomst stapt hij meteen uit de reisbench en loopt naar de etensbakken. Hij krijgt steeds kleine porties eten omdat hij weer aan eten moet wennen. ’s Nachts ben ik stom verbaasd als hij samen met Bikkel tegen me aan kruipt. Voortaan komt hij geregeld knuffelen. Raffie gaat niet meer weg maar blijft bij ons.

Bikkel’s favoriete bezigheid is wassen. Zichzelf en iedere andere kat in huis. Hij spuugt dus geregeld haarballen. Helaas krijgt hij steeds vaker oorontsteking. Hij krijgt Otoderm kuren en deze moeten wekelijks onderhouden worden. Ik druppel hem altijd en hij loopt in een steeds grotere boog om me heen als ik iets in mijn handen heb. Maar hij is een te grote knuffelaar om niet bij me te komen. Dan begint hij slechter te eten. Brokjes wil hij niet, alleen nat voer en als ik zijn oren controleer of het daar weer mis is, kijk ik ook of er mogelijk in zijn keel zit. Ik schrik als ik een enorm gezwel zie. Binnen 10 minuten zitten we bij de dierenarts. Die kijkt bedenkelijk en zegt dat hij Bikkel niet wil plagen. Hij zal Bikkel onder narcose brengen en kijken wat er aan de hand is. We bespreken de mogelijkheden. Ik word gebeld als het nodig is om een beslissing te nemen. Wat duurt het lang als je moet wachten. Is geen nieuws goed nieuws? Het gevreesde telefoontje komt toch. Bikkel zit vol gezwellen. Mogelijk kan zijn leven nog enkele maanden worden gerekt met chemokuren. Hij zal desondanks veel pijn hebben. Met pijn in het hart besluit ik Bikkel niet meer wakker te laten worden. We hebben hem naar huis gehaald en hij is naast Funs begraven onder de hoge bomen achter ons huis.

Lieve Bikkel, ruim 2 jaar mocht je bij ons zijn. Wat heb je ons veel gegeven. Je bent niet weg want ook jij hebt je speciale plekje in ons hart. Wij zullen je nooit vergeten.

bikkel

ECG

april10

Niet alle artsen zijn blij met mondige patiënten. Sommige van mijn collega’s ook niet heb ik vanmiddag weer gemerkt. Ik moet een ECG laten maken en vraag aan mijn collega of ik het mag bekijken. ‘Dat is niet de gewoonte’ zegt ze. Nou en, so what, het is toch mijn ECG? Ik spring van de tafel om te kijken. Loopt die Trees zomaar met het ECG de kamer uit en ik haar achterna. Gelukkig bedenk ik bij de deur dat ik alleen maar een onderbroek aanheb. Ik kleed mezelf snel aan en ik kom haar op de gang weer tegen. Heeft ze het al naar de postkamer gebracht omdat ik me anders maar ongerust maak. Nee, nu maak ik me pas echt ongerust omdat ik het niet mag zien. Daar heeft ze dus het laatste nog niet van gehoord……