Mijn momentjes

Momenten uit mijn leven die ik wil delen
Browsing Kattebelletjes

Snoebel

mei15

100_1315 - kopie

Ik ben Snoebel en woon in Venlo. Ik heb twee mensen, Carel en Thea, waar ik voor zorg en ze mogen in mijn huis wonen. Op de foto zie je hoe zorgzaam ik ben. Wat zou Carel zonder mij moeten. Ik ben een hele speciale raskat, Katimo Ras. Echte speciaaltjes die onder je velletje kruipen. Mijn broertjes, zus Sieske en ik zijn toen we 4 weken oud waren weggegooid door domme mensen. Zomaar langs de kant van de weg om dood te gaan. Gelukkig zijn we door Katimo gevonden en naar een opvanggezin gebracht waar we heel goed verzorgd zijn. Jammer dat we een nare Virusinfectie kregen. Mijn broertjes zijn overleden, Sieske is goed gezond en ik heb wat Neurologische probleempjes. Ik ren scheef en zie er dan uit als een Disney figuurtje in een tekenfilm. Ik val geregeld om als ik ren en als je me wil aaien moet ik eerst gaan liggen anders val ik ook om. Toen Carel en Thea ons ophaalden bij dat lieve gastgezin, wilde Carel eigenlijk alleen Sieske. Ik was meteen verliefd en bleef hem met grote ogen aankijken, vragend: ‘Zie je niet hoe goed ik voor je zal zorgen?’ Ja, natuurlijk zag hij dat.

Ik ben heel slim. Als je achter de kast tegen de la duwt, gaat deze open en kun je aan de voorkant alle snoepjes jatten. Een hond die achter langs de tuin komt, moet ook voor langs komen, dus als ik hem achter niet meer zie, ren ik naar het raam voor om te zien of hij ook daar langs komt. Altijd prijs. Soms doe ik ook wel eens dom en ga naar buiten terwijl dat niet mag. Ik ben dan een beetje brutaal en ga gewoon overal naar binnen of loop ergens in waar ik word opgesloten. Dat is net één keer teveel gebeurd. Ik ben 3 dagen en nachten weggeweest maar kan niet goed uitleggen wat er is gebeurd. Gelukkig lukte het me om weer thuis te komen. Ik word hierna echter steeds zieker. Thea ziet het en gaat steeds met me naar de dierenarts. Ze zegt dat er iets mis is met mijn hart of longen maar ze wordt niet geloofd. In zo’n grote praktijk steeds weer een andere dierenarts en al zijn ze lief tegen mij, sommigen zijn niet aardig tegen haar. Volgens die onaardigen is ze zelf ziek en lijdt ze aan ‘beroepsdeformatie.’ Pas als het echt heel slecht gaat worden er eindelijk foto’s gemaakt. In mijn buik zit alleen nog een klein stukje darm. Mijn maag en mijn darmen zitten door een breuk in mijn middenrif in mijn borstkas en verdringen mijn hart en mijn longen. Opereren hier in Venlo kan niet want ik moet aan de beademing.

DSC00051
Lieve dokter in Wageningen

De volgende dag gaan we naar Wageningen. Daar is een hele lieve dokter en zij zegt dat het best een grote operatie wordt. Doe dan maar meteen zeg ik. Dat gaat niet want er is pas op dinsdag een operatieplekje vrij. We zijn allemaal niet blij, ook de lieve dokter niet. Ik weet dat ik erg ziek ben maar ik ben een dappere meid en sla me er wel doorheen. Maar het gaat steeds slechter. Thea belt weer met de praktijk en gelukkig heeft dokter Hans dienst. Die gaat meteen aan de slag. Hij gaat een operatieplekje zoeken. Ik moet nuchter blijven want in Nederland of België moet er toch iemand bereid zijn om in het weekend een noodgeval te opereren. Nu moeten mijn mensen even voor mij zorgen en dat doen ze goed. Een hele lieve groep mensen die zich ‘pleintje’ noemen zenden zelfs licht en positieve energie naar mij en het lijkt verlichting te brengen. Zondagmorgen zijn we dus voor dag en ontij gepoetst en gestreken. Helaas heeft dokter hans slecht nieuws: In België en Nederland is niemand bereidt om in het weekend een ernstig zieke kat te opereren. Hij spreekt af dat ik tot dinsdag alleen maar met water verdunde katjesmelk mag drinken. Voor mij geen probleem want honger heb ik niet meer.

Eindelijk dinsdag. Vandaag wordt ik geopereerd. Van mij mag het want ik maak me zorgen om mijn mensen. Carel’s grijze haar lijkt wat grijzer geworden. Dat mag niet. Kom op jongens, ik ga ervoor want binnenkort zorg ik weer voor jullie. Van Wageningen kan ik jullie niet veel vertellen. Ik ben in een vloek en een zucht (2 dagen) weer thuis. Nu zorg ik weer voor mijn mensen, kijk maar naar de beginfoto dan zie je hoe hard ze me nodig hebben. Ik ben Snoebel een bijzondere en speciale poes en al lijkt het soms dat ik me eng gedraag tegen opvangkittens en logeerkatten, in wezen ben ik superlief.

Carel en Snoebel
HIER WAAK IK!!!!

Wil jij ook zo’bijzondere raskat? Kijk dan op www.stichtingkatimo.nl

Wil je meer lezen over mij en mijn operatie en hoe het verder ging?
Kijk dan op http://www.mijnmomentjesthea.nl/wordpress0010/?cat=15www.mijnmomentjesthea.nl/wordpress0010/?cat=15

Alle dagen zijn een feestje

mei12

100_0484 - kopie

Mijn naam is Sieske.

Ik ben een poes en woon in Venlo samen met mijn zus Snoebel en mijn ehhhh, laat ik hem maar (stief) broer noemen, Raffie. Wij zijn alle drie heel speciale raskatten: Het Katimo ras. Samen met mijn zusje Snoebel ben ik via Stichting Katimo geadopteerd. www.stichtingkatimo.nl We zijn gevonden toen we 4 weken waren, weggegooid langs de kant van de weg om dood te gaan. Onze 2 broertjes hebben het niet overleefd en ook ik ben als kitten erg ziek geweest maar nu ben ik kerngezond. Ergens in juli wordt ik 5 jaar. Eigenlijk voel me ik me iedere dag jarig dus maak ik van iedere dag een feestje.

Ik begin te kwebbelen zodra ik mijn ogen open maak en ben altijd goed gehumeurd. Tussen mijn schoonheidsslaapjes door heb ik het errug druk. Het liefst draaf door het huis als een jong veulen. Ondertussen kijk ik goed of er ergens iets staat waar ik mee kan spelen. Ik kan er niets aan doen dat er geregeld wat kapot gaat. Dat is de schuld van mijn mensen; zij zetten het zo neer dat het wel erg verleidelijk is om er niet mee te spelen en soms valt het dan zomaar kapot.
100_1367

Echt het viel zomaar vanzelf hoor!!!!

Raffie is ook wel te porren voor een feestje maar Snoebel doet alleen mee als ze haar gekke 5 minuten heeft. Ik hou het meer op 3 dolle dagen of moet ik zeggen 5 dolle jaren? Daarom vind ik het leuk als er opvangkittens zijn. Die houden ook van rennen en spelen. Samen met hen beleef ik dan gouden tijden. Wij zijn vaker gastgezin voor Stichting Katimo geweest maar nu is het vrouwtjesmens ziek. Hopelijk kunnen er snel weer nieuwe kittens komen.

Mijn grootste hobby is eten. Zodra ik iemand in de keuken hoor ben ik er als de kippen bij. Alles wat maar even onbewaakt staat eet ik op maar ik maak ook geregeld de bakjes van Snoebel en Raffie leeg. Ik hoor u denken: ‘Hoe kan dat, zo’n rank en slank katje’. Omdat ik zo actief ben werk ik immers de hele dag aan mijn figuur. Ik ben ook dol op mensen. Als er bezoek komt gaat Snoebel eerst kijken of ze aardig zijn daarna kom ik pas en als ík eenmaal begin te knuffelen weet ik van geen ophouden. Wij mogen niet uit de tuin maar ik weet als geen ander te ontsnappen. Bij slecht weer ben ik in no time weer thuis maar als het mooi weer is zet ik de bloemetjes buiten. Dan blijf ik gewoon 1 of 2 nachten weg tot ik genoeg heb van de muizen en konijntjes en weer trek heb in brokjes en nat voer. Tja en dan kan ik best lang slapen want buiten moet ik hard werken. U merkt het wel, ik kwebbel heel wat af de hele dag. Ik moet me nu echter excuseren. Het vrouwtje staat klaar met de kam. Dat vind ik nóg leuker dan ondeugend zijn; een schoonheidsbehandeling. Mijn zwarte velletje moet immers mooi en glanzend blijven.

100_1415

Sieske betekent in ons dialect schatje. Dat ik een schatje ben hoef ik jullie natuurlijk niet te vertellen want dat zien jullie wel 😉

Wil je ook zo’n speciale raskat? Kijk dan op de website van Stichting Katimo:
www.stichtingkatimo.nl

Hij kwam, zag en overwon

april29

Al voor mijn vakantie zie ik zijn foto’s. Ze zijn op mijn netvlies gebrand. Hoe heeft dit zo ver kunnen komen. Een kater van 8 jaar zwaar verwaarloosd en uitgemergeld. Hij zit bij Katimo.(www.stichtingkatimo.nl ) Het huis waar hij woonde is afgebrand. Al wat er over is, is één kamer. Daar worden ze met zijn drieën opgesloten. Heel af en toe komt er iemand wat te eten geven. Vaker niet dan wel. Tot buurtbewoners het eindelijk gedaan krijgen dat de politie het ‘huis’ openbreekt en de 3 katten worden gered. Zijn naam is Brutus, een naam die helemaal niet bij hem past en hij wordt omgedoopt tot Bikkel. Want als je dit overleeft ben je een Bikkel.

Bikkel bij Katimo
Bikkel de eerste dag bij Katimo in de opvang. Hij weegt nog maar 2 kilo in plaats van de ongeveer 7 kilo die hij zou moeten wegen. Een deel van zijn lijf is zo goed als kaal.

Het laat me niet los. Na het overlijden van Funs is er plaats voor een kater bij mij eigen twee meiden. Geen kitten, want Snoebel is toch wel dominant. Tijdens onze vakantie hebben we er hele gesprekken over. Carel is niet enthousiast. Hij vindt onze twee meiden samen met tijdelijke opvangers wel genoeg. Je kunt dit niet afdwingen, het moet vanuit je hart komen maar het laat me niet los. Weer thuis bekijk ik de foto’s van Bikkel. Hij is al goed bijgekomen maar nog steeds te mager. Zijn vacht al deels terug. Hij is lief en sociaal met andere katten maar ook met mensen. Ongelofelijk dat hij zijn vertrouwen in de mensen niet is verloren. Carel en ik hebben het er samen nog eens over. Hij kijkt ook naar de foto’s en besluit dat Bikkel een kans moet krijgen op voorwaarde dat het goed moet gaan met onze eigen meiden. Dat vind ik zelf ook, want zij hebben de oudste rechten. Ik haal Bikkel op bij Katimo. Daar in de groep is hij heel sociaal; hopelijk gaat dat bij mij thuis ook zo. Binnen een uur na aankomst loopt Bikkel het huis te verkennen. Juulke en Wieske, de opvangkittens, zijn meteen weg van deze vriendelijke kerel.

Sieske en Bikkel schrikken
Bij hun eerste ontmoeting schrikken Sieske en Bikkel even van elkaar maar het ijs is al snel gebroken. Ook Sieske bezwijkt voor de charmes van Bikkel en al snel geeft ze kusjes.

Snoebel doet of ze hem niet ziet
En Snoebel? Snoebel negeert hem gewoon. Ze kijkt strak langs hem heen en doet net of hij er niet is. ‘Als ik doe of je er niet bent, ben je er ook niet’ lijkt ze te denken. Dat houdt ze een aantal dagen vol maar dan valt ook zij voor zijn charmes.

eten verbroederd
Al snel zit iedereen gezamenlijk te eten. Niets verbroedert zo snel als een lekkere maaltijd. Voorlopig moet Bikkel nog 6 keer per dag een kleine portie extra eten want grote maaltijden verdraagt hij nog niet. In no time zit hij met Carel te kroelen. Dat wordt dus als Carel thuis is vaste prik. Bikkel ligt na het eten bij hem op schoot gevolgd door de rest van het kattenspul. Naar buiten de tuin in vindt Bikkel maar niets. Hij heeft als Carel er niet is een favoriet ander plekje. De rugleuning van het bankstel, liefst als het zonnetje erop schijnt.
lievelingsplekje Bikkel

Bikkel hoort hier gewoon. Hij gedraagt zich nooit dominant maar net als wij zijn alle katten dol op hem. Juulke en Wieske hebben hun gouden mandje en er komen weer nieuwe opvangers. Wilde kittens, 4 deze keer. Bikkel is altijd de eerste die de opvangkittens op hun gemak stelt. Een kitten heeft zijn speciale aandacht, het schuwste Raffie. Raffie is bang voor alles en iedereen. Hij komt om te eten maar is en blijft schichtig. Maar waar Bikkel is, is Raffie ook. Ze zijn onafscheidelijk. De kittens worden geplaatst. Raffie ook maar hij wil bij zijn ‘gouden mandje’ niet eten, drinken en heeft zich verstopt op een onbereikbare plek een loodzware bank. Raffie wordt terug naar huis gehaald. Hij was al slank maar nu is hij bijna uitgemergeld. Bij thuiskomst stapt hij meteen uit de reisbench en loopt naar de etensbakken. Hij krijgt steeds kleine porties eten omdat hij weer aan eten moet wennen. ’s Nachts ben ik stom verbaasd als hij samen met Bikkel tegen me aan kruipt. Voortaan komt hij geregeld knuffelen. Raffie gaat niet meer weg maar blijft bij ons.

Bikkel’s favoriete bezigheid is wassen. Zichzelf en iedere andere kat in huis. Hij spuugt dus geregeld haarballen. Helaas krijgt hij steeds vaker oorontsteking. Hij krijgt Otoderm kuren en deze moeten wekelijks onderhouden worden. Ik druppel hem altijd en hij loopt in een steeds grotere boog om me heen als ik iets in mijn handen heb. Maar hij is een te grote knuffelaar om niet bij me te komen. Dan begint hij slechter te eten. Brokjes wil hij niet, alleen nat voer en als ik zijn oren controleer of het daar weer mis is, kijk ik ook of er mogelijk in zijn keel zit. Ik schrik als ik een enorm gezwel zie. Binnen 10 minuten zitten we bij de dierenarts. Die kijkt bedenkelijk en zegt dat hij Bikkel niet wil plagen. Hij zal Bikkel onder narcose brengen en kijken wat er aan de hand is. We bespreken de mogelijkheden. Ik word gebeld als het nodig is om een beslissing te nemen. Wat duurt het lang als je moet wachten. Is geen nieuws goed nieuws? Het gevreesde telefoontje komt toch. Bikkel zit vol gezwellen. Mogelijk kan zijn leven nog enkele maanden worden gerekt met chemokuren. Hij zal desondanks veel pijn hebben. Met pijn in het hart besluit ik Bikkel niet meer wakker te laten worden. We hebben hem naar huis gehaald en hij is naast Funs begraven onder de hoge bomen achter ons huis.

Lieve Bikkel, ruim 2 jaar mocht je bij ons zijn. Wat heb je ons veel gegeven. Je bent niet weg want ook jij hebt je speciale plekje in ons hart. Wij zullen je nooit vergeten.

bikkel

Vuile was

maart24

Het is avond en al behoorlijk schemerig. Ik loop de slaapkamer op om mijn pyjama aan te trekken en maak geen licht. Op bed ligt een van onze poesjes, Sieske zo zwart als de nacht, behaaglijk in elkaar gerold heerlijk te slapen. Onder het omkleden hou ik een heel gesprek met haar. Ik vind het vreemd dat ze niet reageert want haar grootste genoegen is, als het maar even kan, knuffelen. Daarom loop ik naar haar toe om eens lekker te kroelen. Maar wat ik heb aangezien voor Sieske, blijkt een vuil T-shirt in elkaar gerold met een vuile onderbroek Carel te zijn. ‘Ruim je het even op?’ vraag ik hem als ik weer in de kamer ben. ‘Ja hoor, zo meteen’ antwoordt hij. Ik erger me al een beetje want zo meteen betekent meestal niet. Als ik een tijdje later weer op de slaapkamer kom, ligt de vuile was inderdaad nog steeds op dezelfde plek op bed. Geërgerd pak ik het setje op met de bedoeling het in de wasmand te smijten. Nu blijkt het echter Sieske te zijn die hevig overstuur is van mijn ruwe behandeling. Ze lag zo lekker te slapen. Met het schaamrood op mijn kaken knuffel ik haar extra stevig. Gelukkig is ze niet haatdragend.

www.stichtingkatimo.nl

Dagboek van Kruumelke

maart11

Kruumel

Woensdag 05-11-08
Vandaag is mijn nieuwe vrouwtje vertrokken voor vakantie. Ik ken haar nog niet want zij heeft mij bij Katimo besproken. Vanuit Venlo een superknuf van mij. Lief vrouwtje, ik hoop dat je een héle fijne vakantie hebt. Mijn huidige blikopeners zijn het gastgezin waar ik mag wonen tot ik een eigen baasje heb. Zij vangen moederloze kittens en zieke katten op voor Katimo. Daar kunnen mensen die katjes op de website zien en kiezen of zij er een willen adopteren om voor hen te zorgen. Alle katjes kun je hier zien: www.stichtingkatimo.nl
Donderdag 06-11-08
Sieske heeft al een tijd een plekje boven haar oog, Snoebel een plekje op haar rechter oorschelp. Onze blikopener belt de dierenarts want bij Sieske zijn er nu véél méér plekjes. De dierenarts heeft het druk, maar na aandringen van het vrouwtje mogen ze morgen toch komen. Wat raar dat ze zich zo druk maken over die plekjes bij Sieske. Snoebel is veel erger, want ze zit de hele dag stilletjes te kijken en snauwt naar me als ik ook maar even bij haar in de buurt kom. Gelukkig wil Sieske altijd wel met me dollen. Als ik het te bont maak pakken de blikopeners het laserlampje. Dat vind zelfs die ouwe Funs leuk. Alleen Snoebel speelt niet mee.

Vrijdag 07-11-08
Vandaag zijn de blikopeners met Sieske en Snoebel bij de dierenarts geweest. Als ze terugkomen zijn ze errug verdrietig. Sieske en Snoebel hebben waarschijnlijk een schimmelinfectie. Dat schijnt bij katjes veel erger te zijn dan bij mensen. Er zit een grote kans in dat ik de drager ben. Ik was immers errug ziek toen ik kwam en weer ziek toen ik terugkwam van Katimo. Door 2 antibiotica kuren achter elkaar krijg je snel een schimmel. Wat nog véél erger is, Snoebel heeft mogelijk natte FIP. Als dat waar is gaat ze snel dood en kunnen ze niets meer voor haar doen. Iedereen is zo verdrietig, dat ik ze allemaal maar eens flink knuffel. Ik kan er immers niets aan doen dat ik zo ziek was dat ik schimmel kreeg. Gelukkig begrijpen de blikopeners het wel. Het grootste verdriet gaat om Snoebel en dat is al helemaal niet mijn schuld. Ik word uitgebreid geknuffeld.

Zaterdag 08-11-08

Sieske ziekNaamloosbijzonder moment

Ik mag zomaar tegen Snoebel aanliggen terwijl het vrouwtje haar omarmt.

Maandag 17-11-08
Ik ben gewoon lief en soms wild met Sieske. Na ons nieuwe kuurtje ziet Sieske er weer goed uit, beter dan ik. Misschien komt het omdat zij zwart is en ik wit. Haar plekken zijn veel groter dan die van mij.

Sieske ziet er goed uit

Snoebel maakt het redelijk ondanks het feit dat zij alleen verdunde katjesmelk krijgt en niets te eten.

Dinsdag 18-11-08
De blikopeners zij al héél vroeg op, want vandaag wordt Snoebel in Wageningen geopereerd. Als Snoebel in de transportmand zit, krijgen wij te eten. We hebben al een paar dagen ‘honger’ moeten lijden om haar. Normaal staan hier altijd brokjes klaar, maar sinds enkele dagen niet. Snoebel mag immers niets eten. De baasjes zijn om ongeveer 10.00 uur weer thuis. Wij worden extra verwend omdat ook wij het de afgelopen dagen een beetje moeilijk hebben gehad. De baas gaat werken, het vrouwtje hoeft vanmiddag pas. Zij heeft de vorige week extra uren gewerkt met het oog op de operatie van Snoebel. Om 11.30 uur wordt er vanuit Wageningen gebeld. Snoebel heeft de operatie goed doorstaan. Haar linker long ontplooit zich echter niet goed en al haar organen die in de buik horen zaten in haar borstkast. Zij blijft nog even aan de beademing, maar als alles goed gaat mag zij vanmiddag weer proberen om zelf te ademen en morgen naar huis. Geen nieuws is goed nieuws vandaag.

Woensdag 19-11-08
De blikopeners moeten werken vandaag. Om 09.30 uur wordt er vanuit Wageningen dat het goed gaat met Snoebel. Zij mag vandaag naar huis. Na hun werk rijden zij onmiddellijk naar Wageningen om haar op te halen. Omdat het zo’n grote operatie was, moet zij in de bench. Snoebel lijkt het niet zo erg te vinden. De blikopeners vinden het veel erger. Zij staan in de nacht geregeld op om te kijken hoe het met haar is.

Donderdag 20-11-08
Snoebel heeft een goede nacht gehad. De blikopeners wat minder. De baas vertrekt vroeg want hij is bezig voor zijn Master opleiding. Het vrouwtje kan de morgen thuis werken. Om 13.00 uur moet zij ook vertrekken. Omdat zij pas om 20.00 uur weer thuis is komt haar vriendin Chris om op ons te letten. Dat vinden wij niet erg, want wij houden veel van Chris. In de morgen als het vrouwtje nog thuis is mag Snoebel uit de bench. Zij lijkt te weten dat ze één week niet mag klimmen en springen en gaat rustig uit het raam kijken. Ik ben al snel bij haar want wij horen vreemde geluiden; de schaapjes zijn er weer en dat vinden we leuk. Snoebel en ik zijn inmiddels dikke maatjes en ik mag bij haar zitten en met haar knuffelen. Samen kijken we nieuwsgierig naar buiten.

Snoebel en Kruumelke voor het raam

Snoebel en ik samen voor het raam.

Dit zien wij

Dit zien wij. De schaapjes zijn er weer en iedereen vindt het leuk. De foto is een beetje vaag omdat hij door het raam is genomen.

Voor het vrouwtje naar het werk vertrekt, krijgt Snoebel haar pijnstiller en ligt na een kwartiertje weer slapend in de bench.

Zaterdag 22-11 Afscheid van Kruumelke vandaag
Het wordt zo moeilijk. Ik heb steeds geprobeerd er niet aan te denken, maar ergens in je hoofd blijft het knagen. Vandaag is het dan zo ver. Lieve, aanhankelijke, kroelerige, nieuwsgierige, vaak wilde en ondeugende Kruumelke wordt vandaag opgehaald. Wat zullen we hem gaan missen. Zelfs Snoebel, die sinds ze benauwder was, hem niet in de buurt wilde hebben. Sinds de energiecirkel van afgelopen zaterdag is zij zelfs lief tegen hem en hij komt haar geregeld een kusje geven. Wat iets meer dan een week geleden nog ondenkbaar was gebeurt nu. Kruumel mag zij aan zij bij haar zitten en zelfs slapen. Moeilijk te fotograferen want bij alles wat ik doe komt hij nieuwsgierig kijken. Het lieve kereltje heeft juist de afgelopen moeilijke weken door zijn streken maar ook door zijn knuffels vaak een lach op ons gezicht getoverd. Carel’s lekkere warme winterdas. Dikke tranen nu want straks wil ik flink zijn. Kruumelke rent als vanouds rond, spelend en plagend met Sieske, samen met haar op strooptocht om nog een extra lekker hapje te vinden en zich nog van niets bewust.

30-11-08 Terugblik
Kruumel is verhuisd. Ik heb het er moeilijk mee gehad en nog steeds. Het lieve kereltje heeft ruim 10 weken door zijn streken, maar ook door zijn knuffels vaak een lach op ons gezicht getoverd. Sieske heeft gouden tijden beleefd: een kameraadje om de boel een flink op stelten te zetten. Samen met Sieske door het huis rennen, soms een tik van Funs en Snoebel krijgen omdat ze hun rust verstoorden.

Kruumel wit, met hier en daar een bijna onzichtbaar zwart haartje: Sieske zwart met hier en daar een bijna onzichtbaar wit haartje. Beiden dol op aandacht dus ook op bezoek. Iedereen roept: ‘Zo’n mooi koppeltje, die haal je toch niet uit elkaar’. Beiden hebben ze altijd een goed humeur en houden van spelen, knuffelen en spinnen. Beiden kwebbelen ze veel: Sieske op z’n kats, Kruumelke heeft een grappig knorrig taaltje. De verleiding is groot om Kruumel hier te houden.

Het kan echter niet, want we willen vaker kittens opvangen en we hebben de ruimte nodig. Bovendien gaat Kruumelke naar een gouden mandje. Dikke tranen nu, want straks wil ik flink zijn. Kruumelke rent als vanouds rond, zich nog van niets bewust. De tijd gaat veel te snel vandaag.

Als de auto voor ons huis stopt open ik met het hart in de keel de deur. Daar is Kruumelke’s nieuwe vrouwtje. Als ze binnen is wordt ze meteen door Kruumel begroet. Ik zie de ‘klik’. Kruumel is niet bij haar weg te slaan. Helaas kan ze niet lang blijven, want er wordt zwaar weer verwacht. Ze zijn al snel op weg met de belofte van mails en foto’s.

Drie uur zijn ze onderweg in de zware sneeuwstorm. Vandaag is Kruumel precies één week bij zijn nieuwe vrouwtje en zijn nieuwe katten vriendjes. Ik heb al verschillende mails en foto’s gehad, zoals beloofd. Het gaat goed. Kruumelke heet nu Skip. In mijn hart blijft hij toch ‘ons Kruumelke’, het zieke, vieze en vol vlooien maar opgebloeid tot een prachtig wit kitten. Nu een prachtige jonge ‘Je Weet Wel Kater’.

Lieve Kruumelke, je hebt je plaatsje in ons hart veroverd. Daar zul je altijd blijven. Ondanks een stiekem traantje af en toe zijn we toch blij dat je nu Skip bent met een gouden mandje.

Heel veel liefs van je vriendjes Sieske, Snoebel en Funs.

Helaas heeft Kruumelke/ Skip maar één jaar in zijn gouden mandje mogen wonen. Veel te jong is hij overleden aan kanker. Zijn lieve vrouwtje maar ikzelf ook kunnen er nog verdrietig om zijn. Sommige katten zitten zo onder je velletje dat je ze nooit vergeet. Dit dagboek is ook een eerbetoon aan Kruumelke/ Skip.

www.stichtingkatimo.nl

Katjes!!!!

maart10

Muizen!! Iedere morgen liggen er keuteltjes in de keuken. Moeder griezelt ervan. Er worden vallen gezet en iedere dag vinden we wel weer een nieuw ‘lijk’ in een val. Maar de muizenplaag blijft, er komt geen einde aan. Er moet een poes komen, besluiten vader en moeder op een avond. Mijn zusje Margo en ik bedelen om twee katjes. Eerst voelen vader en moeder daar niet zoveel voor, maar uiteindelijk geven ze toe. Er zijn immers muizen genoeg. Het moeten wel jonge katjes zijn, die lopen niet weg. Zondagmorgen na de mis gaan we naar een boerderij in de buurt. Margo fietst en ik zit op de bagagedrager. Moeder heeft een grote doos meegegeven met een oude lap erin waarin de katjes lekker warm blijven. De terugweg moeten we lopen, de doos op de bagagedrager zetten en vasthouden. De hele weg zingen en lachen we. We verheugen ons zó op de poesjes.

De boerin is een vriendelijke vrouw. Ja hoor, ze hebben wel twee katjes voor ons maar eerst krijgen we een beker verse melk en een eigengebakken koekje. Wat een traktatie. Ze brengt ons naar de boer, een norse man, en vertelde wat wij willen. ‘Kom mee’, zegt hij kortaf en brengt ons naar een grote schuur. ‘Ik heb het kreng met haar jongen gisteren gevonden. Kies maar uit wat je wil, de rest verzuip ik straks, met moeders erbij’. Hij loopt weg, Margo en mij griezelend achterlatend over zoveel wreedheid. We kunnen niet kiezen en hebben medelijden met moederpoes en haar zes jonkies, de een nog leuker dan de ander. Wie moeten we kiezen? Wie gaat hij straks verzuipen? Onze vrolijkheid is over en met tranen in de ogen staan we te overleggen. Vooruit ‘maedjes’ ik heb niet de hele dag. We zeggen dat we niet kunnen besluiten. ‘Dan neem je toch alles mee’, zegt hij.

Wat een goed idee! Moederpoes stribbelt heftig tegen maar uiteindelijk zit toch de hele kattenbende in de doos en gaan we vrolijk op weg naar huis. Uit de  doos klinkt geregeld gejammer van moederpoes en de kleintjes piepen zielig mee. Hoe dichter bij huis, hoe stiller we worden. We hebben immers al om twee katjes moeten bedelen. Wat zullen vader en moeder zeggen als we met zeven katten thuiskomen? De hele familie is thuis en de oudere broers en onze grote zus liggen in een deuk omdat wij het aandurven om met zeven in plaats van twee katten thuis te komen. Inderdaad, moeder moppert maar vooral over de boer die ons katjes mee had willen geven die hooguit drie weken oud zijn. We moeten ze maar terugbrengen. Met dikke tranen vertellen we wat de boer heeft gezegd. Iedereen roept; ‘Wat gemeen’.

Vader wordt erbij geroepen en er volgt druk overleg wat te doen. Alle kinderen roepen; ‘Ze mogen niet dood’. Na veel heen en weer gepraat wordt besloten dat het hele spul dan maar moet blijven. Moederpoes kan alvast beginnen de muizenplaag onder poten te nemen. Dat doet ze ook ijverig. Mensen zoeken die een jong poesje willen is geen probleem. Veel mensen in de buurt hebben een muizenplaag. De buurtkinderen komen iedere dag kijken en degenen die geen katje mogen zijn stik jaloers. Twee katjes blijven, de andere vier gaan naar hun nieuwe baasjes als ze oud genoeg zijn. Mama poes blijft een beetje mensenschuw en als haar jonkies oud genoeg zijn en haar niet meer nodig hebben, verdwijnt ze zomaar. We hebben nog gezocht, maar haar nooit meer gevonden.
www.stichtingkatimo.nl

oudefoto-kopie

Gek op mannen!

maart10

Onze kater Funs is 10 jaar. Recent heeft hij zijn maatje verloren. Hij lijkt ongelukkig en verdrietig, kortom: Hij is niet meer onze oude Funs. Omdat we beiden fulltime werken is hij veel alleen. We besluiten een poesje te adopteren van de stichting Katimo (kat in moeilijkheden), hoewel een collega van mij ‘gratis kittens’ heeft. ( lees meer op www.stichtingkatimo.nl )  Zij vangen moederpoezen en kittens op die gedoemd zijn om te zwerven of te sterven. We mogen een poesje van hen adopteren. Als we haar op gaan halen, blijkt ze samen met haar zus overgebleven te zijn uit een nestje van 4. Ze hebben een virusinfectie opgelopen toen ze langs de weg waren weggegooid om te sterven en de andere twee hebben het niet overleefd. De zusjes zijn erg gehecht aan elkaar en we hebben het hart niet om ze te scheiden. Sieske en Snoebel, noemen we ze. Twee namen die in ons dialect beiden schatje betekenen. Funs heeft het even moeilijk met het stel maar is toch vrij snel aan ze gewend. Al snel klinkt ’s avonds zijn wat wij noemen zijn ‘muizenmiauwtje.’ Zo lokt hij de dames naar buiten waar hij tevreden toekijkt hoe ze een al dode prooi overmeesteren. Zij vinden Funs geweldig maar ja, ze zijn gewoon dol op mannen in welke verschijning dan ook.

De vaatwasser is stuk en na enige ongemakkelijke weken van afwassen met de hand komt op mijn vrije dag een meneer ter reparatie. Als hij aanbelt vluchten de dames naar de slaapkamer. De man gaat aan het werk en binnen 2 minuten komt Snoebel, de moedigste van de twee, om het hoekje naar hem kijken. Sieske volgt spoedig. De man zit op de grond, dan kan hij gemakkelijker bij het inwendige van de machine. Nadat hij de dames heeft begroet, zitten ze binnen één tel op zijn schoot.’Zal ik ze op de slaapkamer opsluiten?’ biedt ik aan.‘Nee hoor, ze hinderen me niet’ zegt hij vriendelijk. Het lijkt me zeer ongemakkelijk werken maar hem lijkt het écht niet te hinderen. Om het euvel te verhelpen moet echter de 15 cm hoge plint voor de kastjes weg. Om te voorkomen dat de dames in allerlei hoekjes kruipen waar ze mogelijk klem komen zitten, worden ze alsnog verbannen naar de slaapkamer. Achter de deur klinkt een luid jammerend protest. Als de reparatie klaar is en de plint weer tegen de kastjes zit, gaat de man met zijn laptop aan de keukentafel zitten om een verslag en de rekening te maken.

‘Haal ze maar weer vlug’zegt hij doelend op het luid huilende duo. De meiden zijn dolgelukkig en kronkelen zich om hem heen. Lachend laat hij hen begaan. Ze typen van alles op zijn laptop. Schijnbaar heeft hij tijd genoeg want hij moet tig keer overnieuw beginnen. Uiteindelijk is hij toch klaar en bereidt zich voor op zijn vertrek.’Kan ik ze kopen, ik ben helemaal weg van dit stel,’zegt hij. Lachend vertel ik dat deze meiden niet te koop zijn en vertel hem hoe hij wél zo’n leuk setje kan adopteren. Als hij weg is, kijkt het duo mij verwijtend aan. Ze lijken zich af te vragen hoe ik zo’n spetter kan laten vertrekken. Ze gaan Funs de kater maar even verwennen. Ook ik wordt flink geknuffeld nu er toch geen andere man dan Funs in de buurt is. Gelukkig voor Funs en mij komt mijn man zo thuis van zijn werk. Wordt hij verliefd ‘opgevreten’ en hebben wij weer even rust. Leuk zo’n stel meiden maar we worden tenslotte ook een dagje ouder.

www.stichtingkatimo.nl

Het lijk in de badkamer

maart9

Iedere avond voor ik ga slapen ben ik nog uitgebreid bezig in de badkamer: Make-up verwijderen, tandenpoetsen en meer vrouwenfrutseldingetjes. De katten vinden het reuze interessant en willen er altijd bij zijn. Zo ook een tijd geleden.

Mijn man ligt die dag al op tijd in bed want hij moet om 06.00 uur met de trein naar Utrecht. Zachtjes om hem niet wakker te maken in de aangrenzende slaapkamer begin ik aan mijn avondritueel. Als ik net op het toilet zit zien Sieske en Snoebel een grote spin lopen en gaan er lekker mee dollen. Funs kijkt tevreden toe. Hij heeft ze goed opgevoed. Normaal probeer ik de slachtoffers te redden maar voor ik kan ingrijpen is de spin dood. Meestal eten ze hem dan wel op maar ze hebben net lekker gegeten. In het lijk hebben ze geen interesse meer.

Het is ijzig koud buiten en de prullenbak staat nog in de garage. Bovendien wil ik niet het risico lopen dat er net nu een kat ontsnapt. Ik besluit het lijk maar te laten liggen als verrassing voor mijn man als hij opstaat. Als ik in bed stap zitten mijn 3 katten me aan te staren. Verbeeld ik het me dat ze bestraffend naar me kijken alsof ze denken: ‘Hopelijk houdt hij héél véél van je?’

www.stichtingkatimo.nl