Mijn momentjes

Momenten uit mijn leven die ik wil delen
Browsing Het zal je kind maar wezen …….

Weer zonder kinderen op vakantie

maart10

Voor het eerst sinds 21 jaar gaan mijn man en ik alleen op vakantie. We staan met de vouwwagen in Emst op de Veluwe en genieten met volle teugen. Iedere avond bellen we met de jongens. Het gaat prima, we hoeven ons nergens ongerust over te maken. Toch een raar gevoel, zij alleen thuis. Op dag 4 gaan we fietsen in het park de Hoge Veluwe. We zijn al een flink stuk op weg als de mobiel gaat. ‘Je hoeft je niet ongerust te maken hoor mam’ hoor ik onze oudste. Ze zijn samen door het glas van de voordeur gevallen en de jongste is in het ziekenhuis om gehecht te worden. De buren van een paar deuren verder, die een oogje in het zeil houden, hebben een stuk board voor het gat gemaakt en verlenen verdere assistentie. Het vakantiegevoel is meteen weg.

We besluiten terug te gaan naar de Camping en diezelfde avond nog naar huis te gaan. Jeetje wat valt het eind fietsen nog tegen als je haast hebt. Tussen de bedrijven door nog contact met de buren. Het valt gelukkig allemaal wel mee, veel oppervlakkige snijwonden en hier en daar wat hechtingen. We bellen nog even met de kinderen. Volgens hen hoeven we niet persé terug te komen hoor. Tussen de regels door valt te beluisteren dat ze het niet erg vinden als we wel terugkomen. Als we met vliegende haast weer thuis zijn, willen we toch wel weten hoe je door het glas van de voordeur kunt vallen.

Nou, ze zaten gewoon heel rustig een spel te doen op de bank voor het huis. Toen gingen ze een beetje stoeien, de oudste rende naar binnen en de ander wilde hem achterna, dus gooide de oudste vlug de deur dicht, waardoor de jongste in volle vaart door het glas vloog. De reden van het spellen spelen op het bankje voor het huis is ons wel bekend. Sinds enige weken hebben we nieuwe overburen met een paar leuke dochters. Als het weer het enigszins toelaat verplaatsen de jongens sindsdien hun activiteiten naar het bankje. Daar spellen ze, schaken, dammen en wat alles wat ze nog meer kunnen bedenken. Als de meisjes in zicht komen worden het plotseling stoere kerels. De eerste dagen na thuiskomst zijn de heren opvallend aardig tegen elkaar maar dan gaat het leven weer gewoon zijn gang. Het glas wordt vernieuwd en ze worden weer twee gewone broers, kibbelend en elkaar in de haren zittend. Die zomer gaan ze nog geregeld spellen op het bankje. Na een tijdje verleggen ze hun interesse naar andere dames en het bankje staat weer als vanouds leeg in de voortuin.

Zwemwedstrijd

maart9

Onze oudste zoon is vaak ziek. Weinig weerstand vinden wij en de kinderarts is het met ons eens. Sport is een goed idee, vind hij, maar voor teamsport is hij erg jong. Doe hem maar op zwemles, is zijn advies. Met zijn vier jaar is hij wel erg jong, maar wordt hij toch geaccepteerd. Een erg klein vlieggewichtje, is het oordeel van de zwemleraar. Dat klopt, hij is erg klein voor zijn leeftijd en ondanks het feit dat hij eet als een groot mens, is zijn gewicht ook beneden de maat. De boterhammen vallen gewoon in zijn broek, grappen wij vaker met een toch wel iets bezorgde ondertoon. Na een poos wordt ons gevraagd of het onze bedoeling is dat hij snel zijn zwemdiploma haalt. Dat is niet het geval. Drie maal per week gaat ons kereltje met plezier naar zwemles. Het feit dat hij erg lang in hetzelfde groepje zit, doet hem niets, als hij maar mag zwemmen. Het duurt twee jaar voor hij zijn eerste diploma haalt! Het volgende moet hij maar met schoolzwemmen halen, is ons besluit.

 

Ons manneke is echter intens verdrietig. Het zwemmen was zo leuk. Dan maar bij de zwemclub, besluiten wij. Aarzelend wordt hij geaccepteerd. Het is wel een erg “onderdeurtje” vindt men. Enthousiast gaat onze kleine man twee maal per week naar de training. Hij vindt het geweldig en al spoedig moet hij zijn eerste wedstrijd zwemmen. Omdat hij volgens de trainster nog geen deuk in een zacht pakje boter kan zwemmen, zijn we toch wel wat bezorgd. Vrolijk stapt hij in de auto en babbelt honderd uit. Er gaan wat teamgenootjes mee en op de achterbank worden grapjes gemaakt en hebben ze dolle pret.

 

In het zwembad aangekomen gaat hij mee met zijn clubgenoten en ik meng me in het publiek. De kleintjes zijn al snel aan de beurt. Ik tril helemaal als hij aan de start verschijnt. Mijn buurvrouw tikt me aan. ‘Kijk nou toch, wat een ukkie’, zegt ze vertederd. Ik kan alleen maar knikken want mijn keel zit helemaal dicht. Gelukkig geen valse start. Ze moeten 25 meter schoolslag en al snel zwemt hij ver achter de anderen. Als iedereen al gefinisht is, moet hij nog hij nog meer dan een halve baan. Dapper ploetert hij verder en even lijkt het erop dat hij uit het water moet worden gehaald. Dan beginnen zijn ploeggenoten hem aan te moedigen. Al snel roepen de tegenstanders mee en ook het publiek scandeert mee. Als hij eindelijk op de kant klautert gaat er een zucht van verlichting op en weerklinkt een luid applaus. Hij doet high five met zijn teamgenoten en zelfs met de tegenstanders en straalt helemaal. Als we naar de auto lopen zegt hij trots; ‘Ik was goed hé mam, ze klapten allemaal.’ Ik geef hem een dikke knuffel, want hij voelt zich daar nog niet te groot voor, en zeg; ‘Volgens mij was jij de allerbeste’.

Tongzoenen

maart9

Ik ben 14 en op het gebied van tongzoenen nog zo groen als gras. Mijn zus is al 15 en heeft meer ervaring dan ik. Zij heeft vaste verkering.‘Tongzoenen jullie ook?’ vraag ik ’s avonds in bed nieuwsgierig. ‘Jazeker’ zegt ze. ‘Getver’ reageer ik. ‘Nee hoor’ zegt ze, ‘het is heerlijk.’ ‘Hoe gaat het dan?’vraag ik weer. Ze probeert het uit leggen, maar ik griezel steeds erger. ‘Nou ja’ zegt ze dan, ‘misschien ben je er nog te jong voor.’ Dat laat ik me niet zeggen. Ik te jong! Ik heb immers al de liefde van mijn leven meegemaakt! Ik dring aan op meer uitleg, maar zij wil slapen. Om eindelijk van mijn gezeur af te zijn, geeft ze me een life demonstratie. ‘Echt goor’ zeg ik. ‘Ja’ zegt ze ‘maar met jou is het ook niet zo leuk.’ Ze draait zich om en slaapt. Ik neem me voor om dit never nooit meer te doen.

15 jaar

 

Newer Entries »