Mijn momentjes

Momenten uit mijn leven die ik wil delen
Browsing Dagboeken

Dagboek van Kruumelke

maart11

Kruumel

Woensdag 05-11-08
Vandaag is mijn nieuwe vrouwtje vertrokken voor vakantie. Ik ken haar nog niet want zij heeft mij bij Katimo besproken. Vanuit Venlo een superknuf van mij. Lief vrouwtje, ik hoop dat je een héle fijne vakantie hebt. Mijn huidige blikopeners zijn het gastgezin waar ik mag wonen tot ik een eigen baasje heb. Zij vangen moederloze kittens en zieke katten op voor Katimo. Daar kunnen mensen die katjes op de website zien en kiezen of zij er een willen adopteren om voor hen te zorgen. Alle katjes kun je hier zien: www.stichtingkatimo.nl
Donderdag 06-11-08
Sieske heeft al een tijd een plekje boven haar oog, Snoebel een plekje op haar rechter oorschelp. Onze blikopener belt de dierenarts want bij Sieske zijn er nu véél méér plekjes. De dierenarts heeft het druk, maar na aandringen van het vrouwtje mogen ze morgen toch komen. Wat raar dat ze zich zo druk maken over die plekjes bij Sieske. Snoebel is veel erger, want ze zit de hele dag stilletjes te kijken en snauwt naar me als ik ook maar even bij haar in de buurt kom. Gelukkig wil Sieske altijd wel met me dollen. Als ik het te bont maak pakken de blikopeners het laserlampje. Dat vind zelfs die ouwe Funs leuk. Alleen Snoebel speelt niet mee.

Vrijdag 07-11-08
Vandaag zijn de blikopeners met Sieske en Snoebel bij de dierenarts geweest. Als ze terugkomen zijn ze errug verdrietig. Sieske en Snoebel hebben waarschijnlijk een schimmelinfectie. Dat schijnt bij katjes veel erger te zijn dan bij mensen. Er zit een grote kans in dat ik de drager ben. Ik was immers errug ziek toen ik kwam en weer ziek toen ik terugkwam van Katimo. Door 2 antibiotica kuren achter elkaar krijg je snel een schimmel. Wat nog véél erger is, Snoebel heeft mogelijk natte FIP. Als dat waar is gaat ze snel dood en kunnen ze niets meer voor haar doen. Iedereen is zo verdrietig, dat ik ze allemaal maar eens flink knuffel. Ik kan er immers niets aan doen dat ik zo ziek was dat ik schimmel kreeg. Gelukkig begrijpen de blikopeners het wel. Het grootste verdriet gaat om Snoebel en dat is al helemaal niet mijn schuld. Ik word uitgebreid geknuffeld.

Zaterdag 08-11-08

Sieske ziekNaamloosbijzonder moment

Ik mag zomaar tegen Snoebel aanliggen terwijl het vrouwtje haar omarmt.

Maandag 17-11-08
Ik ben gewoon lief en soms wild met Sieske. Na ons nieuwe kuurtje ziet Sieske er weer goed uit, beter dan ik. Misschien komt het omdat zij zwart is en ik wit. Haar plekken zijn veel groter dan die van mij.

Sieske ziet er goed uit

Snoebel maakt het redelijk ondanks het feit dat zij alleen verdunde katjesmelk krijgt en niets te eten.

Dinsdag 18-11-08
De blikopeners zij al héél vroeg op, want vandaag wordt Snoebel in Wageningen geopereerd. Als Snoebel in de transportmand zit, krijgen wij te eten. We hebben al een paar dagen ‘honger’ moeten lijden om haar. Normaal staan hier altijd brokjes klaar, maar sinds enkele dagen niet. Snoebel mag immers niets eten. De baasjes zijn om ongeveer 10.00 uur weer thuis. Wij worden extra verwend omdat ook wij het de afgelopen dagen een beetje moeilijk hebben gehad. De baas gaat werken, het vrouwtje hoeft vanmiddag pas. Zij heeft de vorige week extra uren gewerkt met het oog op de operatie van Snoebel. Om 11.30 uur wordt er vanuit Wageningen gebeld. Snoebel heeft de operatie goed doorstaan. Haar linker long ontplooit zich echter niet goed en al haar organen die in de buik horen zaten in haar borstkast. Zij blijft nog even aan de beademing, maar als alles goed gaat mag zij vanmiddag weer proberen om zelf te ademen en morgen naar huis. Geen nieuws is goed nieuws vandaag.

Woensdag 19-11-08
De blikopeners moeten werken vandaag. Om 09.30 uur wordt er vanuit Wageningen dat het goed gaat met Snoebel. Zij mag vandaag naar huis. Na hun werk rijden zij onmiddellijk naar Wageningen om haar op te halen. Omdat het zo’n grote operatie was, moet zij in de bench. Snoebel lijkt het niet zo erg te vinden. De blikopeners vinden het veel erger. Zij staan in de nacht geregeld op om te kijken hoe het met haar is.

Donderdag 20-11-08
Snoebel heeft een goede nacht gehad. De blikopeners wat minder. De baas vertrekt vroeg want hij is bezig voor zijn Master opleiding. Het vrouwtje kan de morgen thuis werken. Om 13.00 uur moet zij ook vertrekken. Omdat zij pas om 20.00 uur weer thuis is komt haar vriendin Chris om op ons te letten. Dat vinden wij niet erg, want wij houden veel van Chris. In de morgen als het vrouwtje nog thuis is mag Snoebel uit de bench. Zij lijkt te weten dat ze één week niet mag klimmen en springen en gaat rustig uit het raam kijken. Ik ben al snel bij haar want wij horen vreemde geluiden; de schaapjes zijn er weer en dat vinden we leuk. Snoebel en ik zijn inmiddels dikke maatjes en ik mag bij haar zitten en met haar knuffelen. Samen kijken we nieuwsgierig naar buiten.

Snoebel en Kruumelke voor het raam

Snoebel en ik samen voor het raam.

Dit zien wij

Dit zien wij. De schaapjes zijn er weer en iedereen vindt het leuk. De foto is een beetje vaag omdat hij door het raam is genomen.

Voor het vrouwtje naar het werk vertrekt, krijgt Snoebel haar pijnstiller en ligt na een kwartiertje weer slapend in de bench.

Zaterdag 22-11 Afscheid van Kruumelke vandaag
Het wordt zo moeilijk. Ik heb steeds geprobeerd er niet aan te denken, maar ergens in je hoofd blijft het knagen. Vandaag is het dan zo ver. Lieve, aanhankelijke, kroelerige, nieuwsgierige, vaak wilde en ondeugende Kruumelke wordt vandaag opgehaald. Wat zullen we hem gaan missen. Zelfs Snoebel, die sinds ze benauwder was, hem niet in de buurt wilde hebben. Sinds de energiecirkel van afgelopen zaterdag is zij zelfs lief tegen hem en hij komt haar geregeld een kusje geven. Wat iets meer dan een week geleden nog ondenkbaar was gebeurt nu. Kruumel mag zij aan zij bij haar zitten en zelfs slapen. Moeilijk te fotograferen want bij alles wat ik doe komt hij nieuwsgierig kijken. Het lieve kereltje heeft juist de afgelopen moeilijke weken door zijn streken maar ook door zijn knuffels vaak een lach op ons gezicht getoverd. Carel’s lekkere warme winterdas. Dikke tranen nu want straks wil ik flink zijn. Kruumelke rent als vanouds rond, spelend en plagend met Sieske, samen met haar op strooptocht om nog een extra lekker hapje te vinden en zich nog van niets bewust.

30-11-08 Terugblik
Kruumel is verhuisd. Ik heb het er moeilijk mee gehad en nog steeds. Het lieve kereltje heeft ruim 10 weken door zijn streken, maar ook door zijn knuffels vaak een lach op ons gezicht getoverd. Sieske heeft gouden tijden beleefd: een kameraadje om de boel een flink op stelten te zetten. Samen met Sieske door het huis rennen, soms een tik van Funs en Snoebel krijgen omdat ze hun rust verstoorden.

Kruumel wit, met hier en daar een bijna onzichtbaar zwart haartje: Sieske zwart met hier en daar een bijna onzichtbaar wit haartje. Beiden dol op aandacht dus ook op bezoek. Iedereen roept: ‘Zo’n mooi koppeltje, die haal je toch niet uit elkaar’. Beiden hebben ze altijd een goed humeur en houden van spelen, knuffelen en spinnen. Beiden kwebbelen ze veel: Sieske op z’n kats, Kruumelke heeft een grappig knorrig taaltje. De verleiding is groot om Kruumel hier te houden.

Het kan echter niet, want we willen vaker kittens opvangen en we hebben de ruimte nodig. Bovendien gaat Kruumelke naar een gouden mandje. Dikke tranen nu, want straks wil ik flink zijn. Kruumelke rent als vanouds rond, zich nog van niets bewust. De tijd gaat veel te snel vandaag.

Als de auto voor ons huis stopt open ik met het hart in de keel de deur. Daar is Kruumelke’s nieuwe vrouwtje. Als ze binnen is wordt ze meteen door Kruumel begroet. Ik zie de ‘klik’. Kruumel is niet bij haar weg te slaan. Helaas kan ze niet lang blijven, want er wordt zwaar weer verwacht. Ze zijn al snel op weg met de belofte van mails en foto’s.

Drie uur zijn ze onderweg in de zware sneeuwstorm. Vandaag is Kruumel precies één week bij zijn nieuwe vrouwtje en zijn nieuwe katten vriendjes. Ik heb al verschillende mails en foto’s gehad, zoals beloofd. Het gaat goed. Kruumelke heet nu Skip. In mijn hart blijft hij toch ‘ons Kruumelke’, het zieke, vieze en vol vlooien maar opgebloeid tot een prachtig wit kitten. Nu een prachtige jonge ‘Je Weet Wel Kater’.

Lieve Kruumelke, je hebt je plaatsje in ons hart veroverd. Daar zul je altijd blijven. Ondanks een stiekem traantje af en toe zijn we toch blij dat je nu Skip bent met een gouden mandje.

Heel veel liefs van je vriendjes Sieske, Snoebel en Funs.

Helaas heeft Kruumelke/ Skip maar één jaar in zijn gouden mandje mogen wonen. Veel te jong is hij overleden aan kanker. Zijn lieve vrouwtje maar ikzelf ook kunnen er nog verdrietig om zijn. Sommige katten zitten zo onder je velletje dat je ze nooit vergeet. Dit dagboek is ook een eerbetoon aan Kruumelke/ Skip.

www.stichtingkatimo.nl